Poem of the week: Week Forty Five.

For December 2014, I had read Hemant Divate’s चौतिशीपर्यंतच्या कविता, a book of poems in Marathi. The year’s gone but the poems remain to be shared. Here’s the first one:

मी
– हेमंत दिवटे

मी
विस्मरत जातोय
मला 
उरत नाही कुठलाही रंग रूप भाषा स्पर्श आणि अर्थ
मला
उरत नाही
ईश्वर आई बाप नातीगोती
मला उरत नाही
जात पात धर्म देश भाषा लिपी
श्वास मन शरीर आणि आत्मा
मी पोहोचतोय
जन्म आणि मृत्यूच्या पल्याड
मला
माहीत नाही मी
जन्मतोय की मरतोय
की पोहोचतोय कुठल्याशा
अनाकलनीय समाधीत
मी
नसलेल्या.
***

 

 

Advertisements