Poem of the week: Week Forty Eight.

And the last poem of December 2014 from Hemant Divate’s poetry book चौतिशीपर्यंतच्या कविता.

कुमारीपण 
– हेमंत दिवटे

मी
पाहतोय मला टांगलेलं
दोरीवर उलटं
आणि त्याही अवस्थेत
झेपावतय माझं शरीर
तुझ्या नग्न शरीराकडे
एक सरपटणं
शरीरातल्या मऊ काळोखतून काळोखाकडे
तू थांबवू पहातेयस
तुझ्यावर कोसळणारं कुमारीपण
आणि तडातडा तुटतेय
तुझ्या-माझ्यातल्या काळोखाची त्वचा.
***

Poem of the week: Week Forty Seven.

And here’s the second last poem of December 2014 from Hemant Divate’s poetry book चौतिशीपर्यंतच्या कविता.
बेंबी नसलेला माणूस 
 – हेमंत दिवटे
उंचसखल नाकारांचे पडघम
वाजत आहेत
आणि
आठवणींचा गर्भ वाढतोय चिरंतर
किती वाट पहावी तुझी
हातातली फुले डोळ्यांत उतरलीत
आता नसलेपणाची दुखरी खिडकी उघडून
डोकावून पाहतो तर
हडकुळ्या शब्दांचं
पॅरलाईज्ड शरीर दिसतं
आता कुठल्या इस्पितळात जाऊ?
 
साली दुनियाच बेंबी हरवून बसलेली
मला आता
कुणाविषयीच वाटत नाही प्रेम
तिरस्कारही नाही
आणि म्हणूनच
मी झिडकारतो तिची स्पर्शलिपी
स्तनांवरून बेंबईवरून अतोनात सळसळणारी कविता
 
आता थोडं चाललं की 
तिचं नसलेलं गाव लागेल
मग मे मनाला झालेला एड्स बरा करून घेईन
विचारांना भोकं पाडून
त्यात स्क्रू पिळून घेईन
पण आता
कुणाची आठवण नाही काढायची
आता चंद्राची पुडी बांधून
निंबोणीच्या झाडाखाली पुरून ठेवायची.
***

Poem of the week: Week Forty Six.

This is the second poem from stolen time: December 2014. It is from Hemant Divate’s poetry collection चौतिशीपर्यंतच्या कविता. 

स्पर्श
– हेमंत दिवटे  
 
मी वेडातून गेलोय वेडावून
अशी तुझ्या स्पर्शांची गस्त प्राणाभोवती
तुझा अधाशी स्पर्श
कापत राहतो देहस्वर सपासप
अन्
मी मनाच्या वेदनेने फोडून काढतो
स्वप्नाचे हात
तर एक एक जखम
वाहत राहते शरीरातून
हा मरण आकांत स्वप्नांचा
ज्याची अतोनात वाढलेली नखं
घुसत राहतात वसनेत
आणि वेडा होऊन मी
धावत सुटतो
तुझ्या शरीरातून.
 
***