Poem of the week: Week Forty Seven.

And here’s the second last poem of December 2014 from Hemant Divate’s poetry book चौतिशीपर्यंतच्या कविता.
बेंबी नसलेला माणूस 
 – हेमंत दिवटे
उंचसखल नाकारांचे पडघम
वाजत आहेत
आणि
आठवणींचा गर्भ वाढतोय चिरंतर
किती वाट पहावी तुझी
हातातली फुले डोळ्यांत उतरलीत
आता नसलेपणाची दुखरी खिडकी उघडून
डोकावून पाहतो तर
हडकुळ्या शब्दांचं
पॅरलाईज्ड शरीर दिसतं
आता कुठल्या इस्पितळात जाऊ?
 
साली दुनियाच बेंबी हरवून बसलेली
मला आता
कुणाविषयीच वाटत नाही प्रेम
तिरस्कारही नाही
आणि म्हणूनच
मी झिडकारतो तिची स्पर्शलिपी
स्तनांवरून बेंबईवरून अतोनात सळसळणारी कविता
 
आता थोडं चाललं की 
तिचं नसलेलं गाव लागेल
मग मे मनाला झालेला एड्स बरा करून घेईन
विचारांना भोकं पाडून
त्यात स्क्रू पिळून घेईन
पण आता
कुणाची आठवण नाही काढायची
आता चंद्राची पुडी बांधून
निंबोणीच्या झाडाखाली पुरून ठेवायची.
***

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s